Biografie Luc !
Hallo iedereen!
Ik ben Luc Vorselaars en heb 15 November 1992 in Den Bosch (voor de liefhebbers ’s-Hertogenbosch) voor het eerst het levenslicht gezien.
Ik heb een aantal jaar pianoles gehad en op het moment speel ik de rol van “Mufasa” in de musical “The Lion King”.
Ik zit op het st-Janslyceum (waar de musical ook wordt opgevoerd) in Den Bosch en ik zit nu in mijn laatste jaar op de Havo.
Ik ben begonnen met stijldansen toen ik 14 jaar was.
Een stel vrienden van me vroegen of ik meeging voor een cursus op de dansschool.
In eerste instantie wilde ik niet mee, want puberaal als ik was… “Dansen was niet stoer”.
Maar uiteindelijk ben ik dan toch mee gegaan naar de eerste cursus van het stijldansen.
Toen bleek het me wel goed te liggen en ben ik verder gegaan met de volgende cursus.
Tijdens het afdansen zilver werd er gevraagd voor vrijwilligers voor de cursus Rolstoeldansen.
Nou, dat leek me wel leuk, dus ben ik dat gaan proberen.
We hebben daar een hoop lol gehad en toen ik er op een keer uitflapte dat ik wel wedstrijden wilde gaan dansen, werd ik zo’n beetje bestormd door wielen, zwarte lange haren en een hoop duwende handjes die me in de richting van mijn eerste danspartner, Danique, brachten. Die wielen, zwarte haren en die duwende handjes waren afkomstig van mijn toenmalige instructrice Nadia van den Brink.
Enthousiast als ze was heeft ze Danique en mij samengevoegd (dat bleek een goede keuze te zijn) en samen zijn we in onze toenmalige klasse Nederlands Kampioen geworden!
Daarna zijn we in Venlo gepromoveerd naar de amateurklasse.
Een paar maanden later, om precies te zijn in Januari 2009, zijn we (samen met Jessy en Anouk, ook een danspaar) in Boxtel bij dansstudio Denziz terechtgekomen.
Op een gegeven moment zijn Danique en ik gestopt en Lieke is toen met haar partner Koan gestopt. Drama, drama…
Totdat iemand op het geniale idee kwam om Luc en Lieke (kun je zo een strip van maken, haha) samen te voegen. En dat is, zoals hier te zien is, gebeurd. Lieke en ik trainen nu dus een aantal keer per week in Boxtel bij dansstudio Denziz en daarnaast hebben we nog een paar keer per maand les van een professional in Ballroom en een in Latin.
Dat heeft zijn vruchten wel afgeworpen en we zijn dus afgelopen keer (30 Januari 2010) in “Wijchen danst internationaal” meteen eerste geworden!
Biografie Lieke
Hallo allemaal,
Mijn naam is Lieke Kauwenberg en ik ben geboren op 14 mei 1988.
Al jong vond ik dansen erg leuk en zo is het dus allemaal voor mij begonnen.
Op mijn 3e begon ik met dansen, het begon met dansgym, vervolgens ballet en toen ging ik verder met showdance, jazzballet, streatdance en dan nu rolstoeldansen.
Op mijn 14e ging ik naar een auditie toe om in een demo team te komen van showdance, tijdens die auditie ben ik gevallen en scheurde ik mijn enkelbanden.
Na een paar dagen knelde mijn “gips” (softcast, zit tussen gips en verband in) en haalde mijn moeder het ervan af.
Mijn been zag er heel erg paars uit en was enorm dik, een maand erna werd de diagnose Post Traumatische Dystrofie gesteld.
Het was niet de eerste keer dat ik in het gips zat want ik heb ook het hypermobiliteitssyndroom . Het hypermobiliteitssyndroom (HMS) houdt meer in dan alleen maar lenig of hypermobiel zijn.
HMS is een erfelijke afwijking van het bindweefsel van de gewrichtsbanden en pezen.
Door deze afwijking kunnen de banden en pezen hun steunende functie niet goed vervullen en dit maakt de gewrichten overbeweeglijk (hypermobiel) en instabiel.
Hierdoor kunnen er vrij gemakkelijk (sub)luxaties (geheel of gedeeltelijke ontwrichtingen) optreden.
Dat betekend dat mijn gewrichten heel veel bewegingen kunnen maken die eigenlijk niet zo gezond zijn en mijn gewrichten doen daarom ook regelmatig pijn.
Om die reden had ik al heel veel blessures gehad want mijn gewrichten gaan af en toe gedeeltelijk uit de kom.
De arts had al besloten mij te gaan opereren op mijn 18e, hij zou mijn enkelbanden gaan inkorten.
Na tien keer gips zou dat al op mijn 16e gaan plaats vinden maar helaas kreeg ik op mijn 14e door stomme pech dystrofie en is de operatie nooit meer uitgevoerd.
De dystrofie houd voor mij in dat ik continu pijn ervaar in mijn benen, mijn been is heel snel erg koud en paars en in slechte periodes kan mijn voet ook in kramp staan. Door de dystrofie ben ik rolstoelafhankelijk geworden. In de afgelopen zeven jaar heb ik ongeveer 12 keer twee weken aan het infuus gelegen om de zwelling uit mijn been te krijgen waardoor ik wat minder pijn ervaar. Tijdens die kuren kreeg ik bedrust zodat mijn been het beste kon “herstellen”. Gelukkig mocht ik met het infuus naar huis toe, we zetten dan gewoon een bed in de huiskamer en ’s ochtends en ’s avonds komt er dan een verpleegkundige langs om voor mijn infuus te zorgen. Omdat ik door mijn ziekte niet meer mee kon op de reguliere school ben ik naar een mytylschool gegaan in Eindhoven, niet de beste ervaring maar zo kon ik revalideren en tegelijkertijd naar school gaan. Mijn examens heb ik uiteindelijk in twee jaar gedaan omdat ik best veel therapie had. Op mijn 18e kwam ik in aanraking met rolstoeldansen, eerst vond ik het heel raar om te doen omdat je je benen niet gebruikt maar ik merkte al snel dat ik er ook heel erg veel plezier uit kan halen!
Via stichting MEE ben ik aan mijn eerste danspartner gekomen, Koan.
Hij werd mijn “maatje” zoals ze dat noemen en zo zijn we samen begonnen met dansen.
In september waren onze eerste lessen en in januari deden we onze eerste wedstrijd, en we stonden ook nog eens meteen in de finale, dat was echt helemaal geweldig.
Ik kreeg de smaak steeds meer te pakken in het dansen en wou zo vaak mogelijk trainen om nog beter te worden.
In april 2009 zijn Koan en ik 2e van Nederland geworden en 4e van de Wereld, een groter compliment bestaat er niet.
Omdat Koan weer begon met zijn studie besloot hij te stoppen met dansen na deze wedstrijd Bij dansstudio Denziz, waar wij wekelijks trainen,kwam ik Luc tegen en hij wou ook heel erg graag wedstrijddansen en zo zijn we samen gaan trainen.
We merkten al snel dat we elkaar in de dans aanvullen en op die manier zijn wij steeds beter gaan dansen.
Op het moment dansen we minimaal 2x in de week, 1x in de maand hebben we een privé les en soms nemen we nog een extra les om een bepaalde dans extra te oefenen.
Je kunt dus wel zeggen dat we beiden heel erg gemotiveerd zijn. Ook op het persoonlijk vlak is er een goede klik waardoor het ook nog eens heel gezellig is bij de trainingen en die gezelligheid stralen wij ook uit op de dansvloer.